Rodzinna tradycja, wymyślona na nowo

Jesteśmy rodzinnym studiem. Dwoje ludzi, dwa buldogi francuskie i mnóstwo kawy. Dawn i Antony prowadzą całość z pokoju gościnnego, z kuchennego stołu albo skądkolwiek, gdzie zmieści się laptop i dwa chrapiące psy.

Wszystko, co tu widzisz, robimy sami. Żadnego funduszu venture capital. Żadnego zewnętrznego zespołu od treści. Po prostu rodzina, która rysuje sobie nawzajem głupie kartki dłużej, niż chciałaby się przyznać, i która pewnego dnia uznała, że reszta świata też powinna mieć taką możliwość.

Wszystko zaczęło się od patyczaków. Dwie kropki zamiast oczu, krzywe usta, jeden rekwizyt, żeby żart był czytelny. Wędka. Gitara. Para nart. Nikt w rodzinie nie był wyszkolonym artystą. O to właśnie chodziło. Kartki były śmieszne dlatego, że były okropne, a po tym, ile ktoś ślęczał nad dłońmi, zawsze dało się poznać, ile w to włożył serca.

Otwórz u nas dowolną szufladę, a wciąż znajdziesz pudełko po butach pełne tych kartek. Urodziny, święta, rocznice, Dni Matki, Dni Ojca, każda okazja była pretekstem do rysowania. Święta sprzed czasów psiaków. Patyczak taty Dawn utknięty w windzie. Antony spadający z deski do lodowatego jeziora. Kartka za każdym razem przeżywała prezent.

Gdzieś po drodze patyczakom urosły ramiona. Potem twarze. Potem tła. Jednokadrowy rysunek zamienił się w dwukadrowy pasek, a dwukadrowy pasek w czterokadrową pocztówkę opowiadającą cały rok. Kartka przestała być kartką i stała się pamiątką.

To epoka, w której zrobiło się między nami trochę rywalizacji. Kto upchnie najwięcej wewnętrznych żartów na jednej stronie A5? Komu uda się wywołać szczery śmiech, zanim prezent w ogóle zostanie otwarty? Wysiłek rósł. Czas oczekiwania też. Niektóre kartki zajmowały cały weekend.

Potem modele zrobiły się naprawdę dobre. Pierwszy raz użyliśmy AI do rodzinnej kartki urodzinowej dla taty Dawn, Jeffa. Kupił sobie w tamtym roku Harleya i od tamtej pory nie przestawał o nim mówić, więc zrobiliśmy mu pocztówkę z tym, co kochał najbardziej: Jeff na nowym Harleyu mija słynne miejsca swojego miasta w Alicante, jak w porządnym filmie drogi o motocyklistach.

Ale Jeffowi najbardziej spodobał się wcale nie obraz z AI. To było pismo Dawn, na samej górze kartki. Jej zamaszysty, znajomy bazgroł, ten sam, którym pisała mu urodzinowe życzenia od dziecka. To był moment, w którym poznaliśmy zasadę. Cyfrowa część może się zmieniać, ale ta osobista musi zostać w ludzkiej ręce.

Gdy ją otworzył, w pokoju zapadła cisza. To było dokładnie to, co próbowaliśmy narysować przez 15 lat, a teraz rysunek powstał w 30 sekund. Tradycja została. Wewnętrzne żarty, żenujące momenty, pomysł na cały rok zamknięty w jednym obrazie. Zmieniła się tylko ręka trzymająca ołówek.

Obrazy były przeskokiem. Ruch był momentem, w którym zrobiło się z tego coś zupełnie innego. Kiedy pierwszy raz zamieniliśmy statyczny portret jednego z naszych psiaków w krótki filmowy klip, na którym paraduje przez dyskotekę, jakby był jej właścicielem, spojrzeliśmy na siebie i powiedzieliśmy: „inni ludzie też tego potrzebują”.

Ręcznie rysowana kartka wywołuje uśmiech. Ruchoma, gadająca, animowana kartka sprawia, że natychmiast piszesz do trzech osób. Chcieliśmy, żeby wszyscy inni mieli taką samą reakcję jak my tamtego wieczoru przy kuchennym stole.